Κίνηση Εθελοντών SCI Ελλάς

Δράσε για την ειρήνη !

   

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ...

Η έρευνα αυτή σκοπεύει να διερευνήσει τις διαφορές στην έννοια και το επίπεδο της κοινωνικής ένταξης των αναγκαστικών μεταναστών σε πέντε χώρες στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ελλάδα, Ιταλία, Κύπρος, Καταλωνία και Ουγγαρία). Προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα ποιες είναι οι πιο σημαντικές και τυπικές διαστάσεις του κοινωνικού αποκλεισμού και πώς είναι διαφορετικές, τόσο όσον αφορά τη συνάφεια και την επικράτηση στις χώρες που αναφέρονται παραπάνω. Οι αναγκαστικοί μετανάστες ορίζονται ως άνθρωποι, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους από συνθήκες που δεν μπορούν να αλλάξουν από αυτούς, απειλούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους και ως εκ τούτου χρειάζονται την προστασία της χώρας στην οποία έφτασαν.

Μια καλύτερη κατανόηση της κοινωνικής ένταξης των αναγκαστικών μεταναστών είναι ένα αναπόφευκτο βήμα τόσο στην συμβολή στη βελτίωση της κατάστασης των αναγκαστικών μεταναστών και τη μείωση των κοινωνικών εντάσεων στις κοινωνίες μας.

ΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ:

Το πρώτο στάδιο της μελέτης αφορά τον ορισμό των όρων που χρησιμοποιούνται στην έρευνα. Όροι όπως «αναγκαστικοί μετανάστες" και "κοινωνική ένταξη" είναι δύσκολο να οριστούν σε μια ενιαία (σωστό) τρόπο. Αν και προσπαθήσαμε να ορίσουμε την "κοινωνική ένταξη" ως μια μακρόχρονη διαδικασία, της οποίας αποτέλεσμα είναι η κοινωνικής ενσωμάτωση, για ό, τι αφορά στους «αναγκα¬στικούς μετανάστες", ο όρος καλύπτει τόσο τους αιτούντες άσυλο όσο και τους πρόσφυγες, εξαιρώντας στην πραγματικότητα τους οικονομικούς μετανάστες: λόγω αυτού του αποκλεισμού, ο όρος δεν καλύπτει τις πραγματικότητες των τελευταίων τάσεων της μετανάστευσης, στις οποίες οι αιτούντες άσυλο συχνά αφήνουν τις χώρες τους για οικονομικούς λόγους. Υπό το πρίσμα αυτό, η γραμμή που διαχωρίζει τους οικονομικούς μετανάστες και τους αναγκαστικούς μετανάστες γίνεται λεπτότερη και λεπτότερη. Προκειμένου να γίνει η διάκριση σαφής, ορίσαμε δύο κριτήρια, για να αποφευχθεί το εννοιολογικό χάος ή παράλειψη εξέτασης περιπτώσεων: το πρώτο είναι η ανάγκη προστασίας. Το δεύτερο είναι η αδυναμία επιστροφής των αναγκαστικών μεταναστών στην πατρίδα τους, λόγω αναξιοπρέπειας ων συνθηκών διαβίωσης.

Η ΔΟΜΗ

Πέντε ήταν οι μέθοδοι εξέτασης στην έρευνα, που εφαρμόζονται για τον έλεγχο των ερωτήσεων στους αναγκαστικούς μετανάστες και την κοινωνική ένταξη. Πρώτα, η ανάλυση των κυβερνητικών πολιτικών για την αναγκαστικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες. Δεύτερον, έρευνα με τους ίδιους τους αναγκαστικούς μετανάστες. Τρίτον, έρευνα με τα άτομα που εργάζονται στον τομέα που σχετίζονται με την αναγκαστικούς μετανάστες. Τέταρτον, έρευνα κοινής γνώμης. Τέλος, μελέτες περιπτώσεων. Η ανάλυση των κυβερνητικών πολιτικών, είναι σημαντικό να κατανοεί τους νόμους και τη ρύθμιση σχετικά με την αναγκαστική μετανάστευση. Οι έρευνες, από την άλλη πλευρά, ήταν χρήσιμες για να διερευνηθεί η διάσταση της κοινωνικής ένταξης. Συγκεκριμένα, έξι διαστάσεις ελήφθησαν υπόψη: στέγαση, απασχόλησης, πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, πρόσβαση στην εκπαίδευση, πρόσβαση στην κοινωνική ζωή, πρόσβαση στην πολιτική ζωή.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: μια γενική επισκόπηση

Σύμφωνα με την ανάλυση των ερευνών που διενεργήθηκαν στις πέντε διαφορετικές χώρες, οι κύριες χώρες προέλευσης των αναγκαστικών μεταναστών ήταν το Αφγανιστάν (12,9%), το Πακιστάν (11,1%), τη Νιγηρία (8,0%), το Σουδάν (6.8 %), η Ακτή Ελεφαντοστού (4,9%), το Ιράκ (4,3%). Μεταξύ αυτών, το 34,2% ήταν αιτούντες διεθνούς προστασίας, το 31,8% είχαν το καθεστώς πρόσφυγα, το 10,7% είχε επικουρική προστασία, το 8% είχε προσωρινή ή ανθρωπιστική προστασία, το 6,8% προσέφευγαν στο Δικαστήριο μετά από άρνηση και το 8% δεν εμπίπτει σε καμία από τις προηγούμενες κατηγορίες. Σε ό, τι αφορά στην ανάλυση των κυβερνητικών πολιτικών, αντίθετα, σε όλες τις χώρες μια αρνητική εκτίμηση προέκυψε: εκτός από την έλλειψη χρηματοδότησης, έλλειψη σχεδιασμού, οικονομική κακοδιαχείριση, έλλειψη προσοχής για τις ανάγκες των αναγκαστικών μεταναστών, δύο άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά ήρθαν στο φως: η απουσία προώθησης της αυτονομίας των αναγκαστικών μεταναστών, το οποίο οδηγεί σε απλή αντιμετώπιση των επειγουσών αναγκών, χωρίς μια μακροπρόθεσμη, συστηματική στρατηγική για τη χορήγηση της κοινωνικής ένταξης και η αποπολιτικοποίηση του μεταναστευτικού ζητήματος, το οποίο το ενσωματώνει στον ανθρωπισμό, στη βοήθεια έκτακτης ανάγκης στη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, την οικοδόμηση του χώρου της ανθρωπιστικής εξαίρεσης στο νόμο - και, μάλιστα, χωρίς συστηματική στρατηγική - για τους αναγκαστικούς μετανάστες .

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στην Ελλάδα υποβάλαμε σε έρευνα 72 αναγκαστικούς μετανάστες. Προέκυψε ότι 13 από αυτούς ήταν γυναίκες, 58 άνδρες, και ένας από αυτούς δήλωσε το φύλο του / της. Σχεδόν οι μισοί από αυτούς ήταν περίπου 30 ετών. Οι κυριότερες χώρες προέλευσης ήταν το Αφγανιστάν (30,4%), το Κονγκό (11,6%), η Ακτή Ελεφαντοστού (11,6%), η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας (7,2%). Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό που βγήκαν από την έρευνα είναι ότι είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των προσφύγων και των μεταναστών, λόγω των λεγόμενων μικτών μεταναστευτικών κινήσεων, σύμφωνα με τις οποίες οι μεταναστευτικές και οι προσφυγικές διαδρομές για να φτάσουν στην Ευρώπη μοιάζουν όλο και περισσότερο. Η διάκριση - και ο καθορισμός του καθεστώτος του πρόσφυγα - είναι σαφής μόνο όταν οι αιτούντες άσυλο μπορούν να έχουν πρόσβαση στις σχετικές διαδικασίες και όταν οι εν λόγω διαδικασίες είναι δίκαιες και αποτελεσματικές. Αυτό είναι το ένα από τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα: η απρόσκοπτη πρόσβαση στην διαδικασία συχνά δεν είναι εγγυημένη, ιδιαίτερα στα σημεία εισόδου, όπου υπάρχουν ελλείψεις διερμηνέων, πληροφοριών και νομικής βοήθειας. Δεύτερον, οι διαδικασίες χορήγησης ασύλου συχνά χαρακτηρίζονται από την έλλειψη των απαραίτητων διαδικαστικών εγγυήσεων, όπως ποιοτική διερμηνεία, κακή ποιότητα συνεντεύξεων και κακή ποιότητα αποφάσεων καθώς και τα χαμηλά ποσοστά αναγνώρισης. Τα προβλήματα αυτά οδηγούν σε μια κατάσταση κατά την οποία πολλοί αναγκαστικοί μετανάστες δεν είναι σε θέση να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα και ελπίζουν να μεταβούν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης με καλύτερη προοπτική να τους χορηγηθεί προστασία. Συνεπώς, εκείνοι που δεν μπορούν να φύγουν από την Ελλάδα παγιδεύονται στη χώρα, χωρίς έγγραφα, περιθωριοποιούνται, χωρίς δικαιώματα. Δεν είναι δυνατόν να παραχθούν ακριβείς εκτιμήσεις για τον αριθμό των λεγόμενων μεταναστών χωρίς χαρτιά, καθώς θα απαιτούσε σοβαρή και συντονισμένη προσπάθεια για να καταγραφούν και να αναγνωριστούν αυτά τα άτομα. Σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι πολλοί από αυτούς είναι αιτούντες άσυλο, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να υποβάλουν την αίτησή τους, δυνητικοί πρόσφυγες που δεν έχουν ζητήσει άσυλο, άτομα με ειδικές ανάγκες (θύματα εμπορίας ανθρώπων, βασανιστηρίων), μετανάστες οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους .



        © 2012, SCI Hellas - All Rights Reserved.